Vanmorgen zat ik bij Luz koffie
te drinken.
Meer was er eigenlijk niet.
Geen plan.
Geen bestemming.
Geen lijstje met dingen
die vandaag moesten gebeuren.
Gewoon Luz, mijn koffie en ik.
Er liepen twee mannen voorbij.
Schotten.
We raakten aan de praat.
Over het leven onderweg.
Over busjes.
Over wonen met weinig.
Over hoe je soms ergens anders naar
gaat kijken wanneer je niet meer hetzelfde
leven leidt als de meeste mensen rondom je.
Eén van hen, Neil, woont
samen met zijn vrouw in hun bus.
En ergens tijdens dat gesprek gebeurde
er iets wat ik steeds belangrijker begin
te vinden.
Herkenning.
Niet omdat we hetzelfde leven
hebben.
Maar omdat we iets begrijpen van
elkaar zonder dat er zoveel uitgelegd
hoeft te worden.
We hadden het over dat soort
connecties.
De mensen bij wie je niet hoeft te bewijzen
dat jouw manier van leven ook een manier
van leven is.
Mensen bij wie je niet hoeft uit te leggen
waarom je met weinig gelukkig kunt zijn.
Waarom je liever buiten zit dan
in een woonkamer.
Waarom vrijheid soms belangrijker voelt dan
zekerheid.
Waarom je niet altijd weet waar je volgende
week zult zijn.
En misschien vooral:
waarom je niet het gevoel wilt hebben
dat je jezelf moet verdedigen
omdat je anders leeft.
Aan het einde van de babbel
nodigden ze me uit voor koffie.
Bij hen.
Om ook hun vrouwen te
ontmoeten.
Ik vond het bijzonder.
Niet omdat ik nu ineens vier nieuwe
vrienden heb.
Dat weet je niet na één gesprek.
Maar omdat het zo vanzelf ging.
Ik was nergens naar op zoek.
Ik probeerde niemand te ontmoeten.
Ik zat gewoon koffie te drinken.
En daar waren ze.
Misschien zijn dit de connecties
waar ik naar verlang.
Niet veel.
Niet perse vaak.
Maar echt.
Mensen bij wie iets mag ontstaan zonder
dat het geforceerd wordt.
Mensen die niet vragen:
waarom leef je zo?
Maar eerder:
kom eens koffie drinken.
En misschien is dat wel iets dat ik
opnieuw aan het leren ben.
Dat ik niet altijd degene hoef te zijn
die naar anderen toe beweegt.
Dat ik niet overal hoef binnen te passen.
Dat ik mezelf niet hoef aan te passen
om ergens bij te horen.
Misschien hoef ik alleen maar te blijven
waar ik ben.
Met mijn koffie.
Met Luz.
Met mijn leven.
En te kijken wie er vanzelf even
naast me komt staan.
Eenvoudig écht 