Mijn lieve buurvrouw,
die ik nog maar twee dagen ken,
kwam me vandaag vragen
of ik graag eens een Story
of Dag Allemaal lees.
Ik aarzelde even.
Niet omdat ik geen boekje wou
lezen.
Maar omdat ik me plots realiseerde
hoe lang ik al buiten die wereld leef.
Ik heb al meer dan tien jaar
geen televisie.
Geen social media.
En eerlijk gezegd heb ik geen
flauw idee wat er zich in
BV-landschap afspeelt.
Ze keek een beetje verbaasd.
Ik trouwens ook.
Want hoe leg je uit dat er
ondertussen waarschijnlijk een
heleboel mensen bekend zijn
geworden die ik helemaal niet ken?
En dat er waarschijnlijk ook
mensen zijn verdwenen uit
het collectief bewustzijn
zonder dat ik daar iets van
gemerkt heb.
Ik zei:
maar ik wil er wel eens door
bladeren.
Ik ben namelijk best benieuwd.
Misschien schrik ik me rot van
alles dat veranderd is.
Misschien ken ik de helft van
de mensen niet.
Misschien blijkt dat ik al tien jaar
onder een steen leef.
Of misschien valt het allemaal
reuze mee.
Dus nu liggen ze hier.
In Luz.
Drie boekjes vol
bekende gezichten,
verhalen
en levens waar ik vermoedelijk
weinig van weet.
Ik vind het eigenlijk best
grappig.
Mijn kleine huis op wielen.
Mijn eenvoudige leven.
En ineens ligt daar een stukje
van de wereld waar ik al jaren
bewust niet meer naar kijk.
Misschien lees ik ze straks.
Misschien ook niet.
Maar ik vind het vooral lief dat
iemand die ik pas twee dagen ken, dacht:
misschien vind jij dit wel leuk.
En dus liggen ze hier.
De Story en de Dag Allemaal.
Ik ben er klaar voor.
Of toch ongeveer.
Eenvoudig écht 