Om zeven uur vanmorgen draaide mijn was al in de wasserette.
Blijkbaar ben ik vandaag extra gemotiveerd.
Het was nog donker buiten, de wasserette was fel verlicht en Luz stond op de parking te wachten.
Ik liep terug naar mijn kleine huis op wielen, zette koffie en ging gewoon zitten.
Op een wasseretteparking.
En ineens dacht ik:
ik ben thuis.
Dat is misschien wel één van de mooiste dingen aan wonen in Luz.
Mijn huis staat niet op één vaste plek.
Het heeft geen voordeur die elke dag naar dezelfde straat uitkomt.
Geen keuken waar ik ‘s morgens automatisch naartoe loop.
Geen adres waar ik altijd thuiskom.
Mijn huis rijdt met me mee.
Ik kan wakker worden aan zee, in een bos, op een rustige plek onderweg …
of dus op een wasseretteparking.
De was draait.
De koffie is warm.
De dag begint.
En ik hoef nergens naartoe om thuis te zijn.
Misschien is dat voor mij wel vrijheid.
Niet altijd weten waar ik morgen wakker word.
Maar wel weten dat ik mijn thuis bij me heb.
