Zomaar

Ik ging vandaag de stad in omdat ik wat kleren nodig had.

In een klein boetiekje waar ik graag eens binnenloop, zag ik een mooie jas.

Ik paste hem.

En zoals ik eigenlijk altijd doe, begon ik te twijfelen.

Kan ik mezelf dat wel gunnen?

Heb ik er wel plek voor in Luz?

Is hij warm genoeg?

En heb ik het geld er eigenlijk wel voor?

Ik heb lang geleerd om heel bewust met geld om te gaan.

Er waren jaren waarin ik mezelf bijna niets gunde omdat er gewoon geen ruimte voor was.

En ook, nu ik in Luz woon, kijk ik anders naar spullen.

Alles wat ik bezit moet ergens een plek krijgen.

Alles wat ik koop moet iets toevoegen.

Terwijl ik voor de spiegel stond, raakte ik aan de praat met de vrouw van de winkel.

Ik vertelde haar dat ik mobiel leef.

Over Luz.

Over hoe ik mijn leven anders ben gaan inrichten.

Ze werd nieuwsgierig en haalde zelfs haar mama erbij.

We praatten.

We lachten.

Er ontstond zo’n onverwacht warm gesprek tussen mensen die elkaar een half uur eerder nog helemaal niet kenden.

Op een bepaald moment zei ik dat ik nog even over de jas ging nadenken.

Ze vroeg:

vind je hem mooi?

Ja, zei ik. Heel mooi.

En toen zei ze:

Hier, je krijgt hem van mij. Het is een cadeautje. Hopelijk bezorgt hij je heel veel warmte.

Ik wist even niet wat ik moest zeggen.

Niet omdat ik de jas niet wou.

Maar omdat ontvangen soms moeilijker is dan geven.

Ik ben gewend om zelf mijn boontjes te doppen.

Zelf keuzes te maken.

Zelf te zorgen.

Zelf te betalen.

Zelf mijn weg te zoeken.

En dan staat er ineens iemand tegenover je die je eigenen helemaal niet kent en zegt:

hier, voor jou.

Zonder dat ik erom gevraagd had.

Zonder dat ik iets terug moest doen.

Gewoon omdat we elkaar even hadden ontmoet.

Ik liep naar buiten met een jas die ik zelf nooit zomaar zou hebben gekocht.

Maar misschien kreeg ik vandaag wel iets anders cadeau dan alleen een jas.

De herinnering dat er ook mensen zijn die zomaar iets geven.

Dat ik niet altijd alles hoef te dragen.

Dat ik iets moois mag ontvangen zonder er meteen iets tegenover te moeten zetten.

En misschien is dat ook een vorm van warmte.

Niet alleen een jas om me warm te houden in Luz.

Maar het gevoel dat je soms, helemaal onverwacht, door iemand gezien wordt.

Geef een reactie