Even terug naar mezelf

Een koffietje aan zee.

Mijn zonnebril op tafel.

De zon op mijn gezicht.

De zee voor me.

Even niets moeten.

Nergens naartoe.

Met niemand rekening houden.

De laatste dagen was ik veel bij iemand die ik graag zie.

En ik ben daar graag.

Het is fijn om samen te zijn, om warmte te vinden bij iemand anders en even niet alles alleen te hoeven dragen.

Maar soms merk ik dat ik mezelf een beetje verlies in de omstandigheden.

Niet in de liefde.

Niet in wat er tussen ons is.

Wel in alles errond.

In een ander huis, een ander ritme, een leven dat gewoon verdergaat terwijl ik mijn plekje probeer te vinden.

En voor ik het goed en wel besef, ben ik vooral aan het wachten.

Op tijd samen.

Op een moment waarop ik mijn eigen ding kan doen.

Op iets wat mijn dag weer van mij maakt.

Misschien heb ik daarom vandaag even de zee nodig.

Niet om weg te gaan.

Niet omdat er iets mis is.

Maar om weer wat dichter bij mezelf te komen.

Ik wil graag samen zijn.

Delen.

Plannen maken.

Ontdekken wat er kan groeien als twee mensen hun leven naast elkaar leggen.

Maar ik wil ook blijven voelen wat ik wil.

Mijn eigen ritme houden.

Mijn dromen blijven volgen.

Dingen doen waar ik blij van word, ook als de ander met zijn eigen leven bezig is.

Ik wil niet kiezen tussen liefde en vrijheid.

Ik wil ontdekken hoe ze naast elkaar kunnen bestaan.

Dus zit ik hier.

Met mijn koffie aan zee.

Er hoeft vandaag niets beslist te worden.

Ik hoef niet te weten hoe alles er later zal uitzien.

Ik hoef alleen maar even te voelen dat mijn leven ook van mij is.

En dat ik, ook wanneer ik heel graag bij iemand ben, altijd even mag terugkeren naar mezelf.

Niet om afstand te nemen.

Maar om dichtbij te blijven.

Bij mezelf.