Alba

Soms begint een nieuw hoofdstuk nog voor je weet hoe het eruit zal zien.

Morgen gaan we kijken naar een bus.

Een Volkswagen Crafter, leeg vanbinnen, met ruimte voor alles wat er nog mag komen.

Ik weet nog niet of het iets wordt.

Of hij goed voelt, of hij de juiste is.

Maar ergens ben ik al aan het dromen.

Over meer ruimte.

Over een groot bed waarin we samen kunnen slapen.

Over een plek waar ik comfortabel kan wonen, waar alles zijn plaats heeft en waar ik niet alleen kan overleven onderweg, maar ook echt kan leven.

Over de weg opgaan, zonder precies te weten waar we zullen eindigen.

Vroege ochtenden, koffie, stilte, de wereld die langzaam wakker wordt.

En de vrijheid om te blijven waar het goed voelt.

En dan is er de naam.

Alba.

Ik zag hem vorige week op een kaartje bij de gynaecoloog. Een naam van een kindje. Ik heb zelf geen kinderwens, maar om de één of andere reden bleef die naam bij me hangen.

Alba. Het Spaanse woord voor dageraad. Het eerste licht van een nieuwe dag.

Mijn huidige bus heet Luz. Licht.

Misschien krijgt haar opvolger wel de naam Alba.

Ik weet niet waarom de naam nu zo opduikt.

Misschien omdat ik verlang naar een nieuw begin.

Misschien omdat ik voel dat er stilaan iets mag veranderen.

Of misschien vind ik het gewoon een prachtige naam.

Soms hoeft iets niet meer te betekenen dan dat het voor jou betekent.

Gisteren had ik het met iemand die me ontzettend dierbaar is over een nieuwe start.

Over de toekomst en over het verlangen om die samen tegemoet te gaan.

En ineens kreeg mijn droom van een grotere bus nog een extra laagje.

Niet alleen een comfortabelere bus voor mezelf.

Ook een plek waar ruimte is voor samen.

Waar we kunnen bouwen, letterlijk en figuurlijk, zonder dat alles vandaag al af moet zijn.

Morgen gaan we kijken.

Misschien wordt het deze bus.

Misschien niet.

Voorlopig is er alleen het verlangen.

Een beetje voorpret.

Een naam die door mijn hoofd blijft wandelen.

Alba.

De dageraad komt niet met een volledig uitgestippelde dag.

Alleen met licht dat langzaam verschijnt.

En misschien is dat voorlopig genoeg.

Nog niet weten hoe het eruit zal zien.

Wel voelen dat ik ernaar uitkijk.