Hij is de kat van J, maar hij is ook graag bij mij.
Waar ik ben, komt hij graag even kijken.
Nieuwsgierig naar wat ik doe, graag in de buurt en het liefst overal bij.
En blijkbaar hoort Luz daar ook bij.
Vandaag lag hij daar, languit op het bed, alsof hij er helemaal op zijn plaats was.
Geen aarzeling.
Geen haast.
Gewoon liggen en de wereld een beetje in de gaten houden.
Ik moest glimlachen toen ik hem zo zag.
Luz is mijn kleine wereld op wielen.
De plek waar ik tot rust kom, waar ik mijn eigen ritme volg en waar ik me thuis voel.
En nu ligt hij daar, in mijn plekje, alsof hij er net zo gemakkelijk zijn eigen plekje van maakt.
Misschien is dat ook een beetje wat thuis is.
Niet noodzakelijk een plek die helemaal van jou is, maar een plek waar je graag bent.
Waar je je op je gemak voelt en gewoon jezelf kunt zijn.
Hij hoeft niet te weten waar we naartoe gaan of hoe de toekomst eruitziet.
Hij hoeft alleen maar te weten dat hij hier even mag liggen, dicht bij de mensen bij wie hij graag is.
En misschien is dat genoeg.
Ik vind het mooi dat hij zo graag in mijn buurt is.
Dat hij erbij wil zijn, ook wanneer ik in mijn eigen kleine wereld zit.
Soms zijn het de eenvoudigste dingen die je hart even doen glimlachen.
Een kat op je bed.
Een rustige namiddag.
Het gevoel dat je gezelschap hebt, zonder dat er iets hoeft te gebeuren.
