Er zijn van die momenten waarop een droom stilaan werkelijkheid begint te worden.
Je neemt beslissingen, zet stappen en plots is er iets wat eerst alleen in je hoofd bestond.
Iets waar je naar uitkijkt.
Waar je plannen voor maakt.
Waar je blij van wordt.
Voor mij is dat nu Alba.
Maar tussen dromen en vertrekken ligt nog een hele weg.
Een weg van regelen, uitzoeken en organiseren.
Geld bij elkaar krijgen.
Luz verkopen.
De keuring.
Administratie en alles wat erbij komt kijken.
Niet meteen het deel waar ik het meest van geniet.
Ik voel hoeveel energie zulke dingen me nog kosten.
Hoe snel mijn hoofd vol kan raken en hoe dun de grens soms nog is tussen bezig zijn en over mijn grenzen gaan.
Ik wil vooruit.
Ik wil dat alles in orde komt.
Dat Alba straks helemaal van mij is en dat ik aan dit nieuwe hoofdstuk kan beginnen.
Maar ik weet ondertussen ook wat er gebeurt wanneer ik te lang doorga.
Wanneer ik de signalen van mijn lichaam negeer omdat er nog zoveel te doen is.
Wanneer ik mezelf vertel dat het nog wel even kan, tot het plots niet meer gaat.
En dat wil ik anders.
Ik wil mijn dromen waarmaken, maar niet ten koste van mezelf.
Ik wil dingen geregeld krijgen zonder mezelf onderweg uit te putten.
Ik wil vooruitgaan, maar ook kunnen stilstaan wanneer dat nodig is.
Misschien betekent dat dat ik deze week niet alles zal doen wat ik in mijn hoofd heb zitten.
Misschien moet ik sommige dingen spreiden, iets uitstellen of tussendoor gewoon even niets doen.
Vroeger voelde dat misschien als vertraging.
Alsof ik niet genoeg deed.
Alsof ik verder moest om ergens te geraken.
Nu probeer ik te leren dat rust geen verloren tijd is.
Dat ik niet eerst helemaal leeg hoef te zijn voordat ik mag stoppen.
En dat goed voor mezelf zorgen niet iets is wat ik pas kan doen wanneer alles geregeld is.
Want het leven wacht niet tot alle administratie afgehandeld is.
Ook nu zijn er ochtenden, is er lucht om in te ademen, zijn er kleine momenten waarop ik even niets hoef.
Ik wil die niet zomaar voorbij laten gaan omdat mijn hoofd alweer bij het volgende punt op mijn lijstje zit.
Alba betekent voor mij een nieuwe dageraad.
Meer ruimte, meer comfort en de vrijheid om mijn leven verder vorm te geven op een manier die bij me past.
Maar de vrijheid zit niet alleen in een grotere bus of in de plekken waar ik straks naartoe kan rijden.
Ze zit ook in de keuzes die ik vandaag maak.
In durven luisteren naar mezelf.
In erkennen dat iets me veel energie kost en daar rekening mee houden.
Ik hoef niet alles in één keer te kunnen.
Ik hoef mezelf niet te bewijzen door maar door te gaan.
Stap voor stap kom ik er ook.
Dusja, deze week wordt er geregeld, gezocht, gebeld en beslist.
Er zullen ongetwijfeld momenten zijn waarop ik het even niet meer weet of waarop alles wat veel wordt.
Ook dat hoort er bij.
Net zoals leren om op tijd ademruimte te nemen.
Om mezelf niet te vergeten terwijl ik aan iets moois bouw.
Want ik wil niet alleen aankomen bij het leven waar ik van droom.
Ik wil onderweg ook kunnen leven.
Op mijn tempo.
Met ruimte om te ademen.
En met voldoende zachtheid voor mezelf.
Ook dat hoort erbij.
