Van Luz naar Alba

Luz betekent licht.

Ze was mijn huis op wielen, mijn vrijheid, mijn plek om thuis te komen.

Ze bracht me naar plekken die ik misschien anders nooit had gezien en leerde me dat thuis niet noodzakelijk een vaste plek hoeft te zijn.

Met Luz leerde ik eenvoudiger leven.

Minder nodig hebben.

Meer kijken, meer voelen en vaker gewoon ergens blijven omdat het goed voelt.

Onderweg leerde ik dat vrijheid niet alleen betekent dat je kunt gaan en staan waar je wilt.

Het betekent ook dat je keuzes mag maken die bij jou passen.

Dat je je eigen weg mag volgen, ook wanneer die anders loopt dan verwacht.

Luz heeft me veel geleerd.

Over mezelf, over loslaten en over vertrouwen.

Over wat ik nodig heb om me thuis te voelen en over het verschil tussen overleven en echt leven.

En nu is er Alba.

Dageraad.

Het eerste licht van een nieuwe dag.

Een grotere bus.

Meer ruimte en meer comfort.

Een plek waar ik niet alleen onderweg kan wonen, maar waar ik me ook echt thuis kan voelen.

Waar alles zijn plaats mag krijgen en waar ruimte is om te leven, te dromen en nieuwe herinneringen te maken.

Maar Alba staat niet alleen voor een nieuwe thuis voor mezelf.

Er is ook J.

Met wie ik de weg graag wil delen.

Met wie ik wil vetrekken zonder precies te weten waar we zullen eindigen.

Met wie ik wakker wil worden op nieuwe plekken.

Met wie ik koffie wil drinken terwijl de wereld langzaam ontwaakt.

Met wie ik herinneringen wil maken die niet gepland hoeven te zijn.

Met wie ik wil bouwen.

Letterlijk, aan deze bus.

Maar ook aan iets wat niet in hout, schroeven of plannen te vatten is.

Wat ik zo mooi vind aan samen op weg gaan, is dat we niet hetzelfde hoeven te zijn om dezelfde richting uit te willen.

Ik wil mijn vrijheid behouden, mijn eigen weg blijven volgen en tegelijk ruimte maken voor hem.

Ik wil mezelf niet verliezen in het samen zijn.

Maar ik wil ook niet vasthouden aan mijn eigen wereld alsof daar niemand anders in past.

Ik wil ontdekken hoe we allebei onszelf kunnen blijven en toch iets opbouwen dat van ons samen is.

Waar ruimte is voor mijn dromen en die van hem.

Waar we elkaar tegemoetkomen zonder onszelf onderweg kwijt te raken.

Misschien is dat wel wat deze nieuwe dageraad voor mij betekent.

Niet dat ik opnieuw begin.

En ook niet dat ik alles achterlaat wat Luz me heeft geleerd.

Maar dat ik verder bouw op alles wat ik onderweg heb ontdekt.

Met meer ruimte.

Nieuwe dromen.

En iemand naast me met wie ik de weg graag wil delen.

Ik weet nog niet waar Alba me allemaal zal brengen.

Maar ik kijk ernaar uit om het te ontdekken.

Stap na stap.

Weg na weg.

Samen.