Vers van het hart

Ik merk dat ik de laatste tijd aangetrokken word tot plekken die niet afgewerkt zijn. Geen mooie etalages. Geen perfecte ingerichte ruimtes. Maar open stukken beton, lege vlakken, muren die ooit iets anders waren. Alsof daar meer ruimte is om te ademen. Vandaag stond ik weer op zo’n plek. Een verlaten stuk grond, omringd door … Meer lezen over Ruw en echt

Er zijn dingen die zo vanzelfsprekend lijken dat je ze pas echt voelt wanneer ze er even niet zijn. Een warme badkamer. Een droge handdoek. Water dat gewoon stroomt. Gisteren mocht ik bij een vriendin douchen. Niets bijzonders, zou je denken. Maar voor mij voelde het als … alles. De warmte op mijn huid, de … Meer lezen over Kleine luxe

Er zijn nachten waarin je voelt dat je leeft.En nachten waarin je lichaam je daar heel duidelijk aan herinnert. Afgelopen nacht was er zo één. Ik lag in Luz, ingepakt in alles wat ik had. Legging, trui, wollen kousen, muts, winterjas, slaapzak en dons. En toch ... werd Luz een iglo. Zelfs aan de binnenkant … Meer lezen over Iglo-nacht

Vandaag heb ik maar één intentie: warmte. Niet morgen. Niet volgende week. Maar vandaag. Warmte in al haar vormen. Ik begon mijn dag anders dan anders. Ik bleef wat langer onder de douche. Alsof het warme water niet alleen mijn lichaam, maar ook de voorbije dagen van me af mocht spoelen. Daarna koffie. En nog … Meer lezen over Warmte in al haar vormen

Ik lig in Luz. Onder een deken dat warm genoeg is, maar niet alles tegenhoudt. Buiten hoor ik de wind. Daarnet nog hagel. Mijn lichaam doet pijn. Mijn benen moe van dagen wandelen. Mijn schouders zwaar, mijn hoofd dof. En toch … voelt dit als thuiskomen. De voorbije dagen waren intens. Meer dan dertigduizend stappen … Meer lezen over Thuis in beweging

In een huis verdwijnen sokkenvaak ongemerkt. Er liggen er toch genoeg. In Luz is dat anders. Hier heb ik er maar een paar. Dus wanneer er één verdwijnt, begint een kleine zoektocht. Onder de futon. In een bakje. Tussen de kieren van mijn huis op wielen. En wanneer hij plots weer opduikt, voelt het bijna … Meer lezen over De verloren sok

Vandaag voelde ik het even heel scherp. Hoe fragiel bestaan eigenlijk is wanneer het afhankelijk wordt van een adres. Ik dacht aan wat er zou gebeuren als mijn referentieadres niet wordt goedgekeurd. Geen uitkering meer. Geen bankkaart. Geen geldig identiteitsbewijs. Alsof je langzaam uit het systeem verdwijnt. Alsof je niet meer bestaat. En dat terwijl … Meer lezen over Wanneer besta je?

Wat ik het fijnste vind aan Luz, besef ik nu pas echt, is dat ik eindelijk kan kiezen voor stilte. Niet alleen de afwezigheid van geluid, maar de afwezigheid van alles wat altijd door me heen leek te bewegen. Want voor zo lang was alles luid. Niet alleen in lawaai, maar in energie. In verwachtingen. … Meer lezen over De keuze van stilte

Ik zocht geen plek. Ik wandelde gewoon. Zonder plan, zonder doel. Gewoon stap voor stap, zoals de laatste dagen vaker gaan. En toch vond ik er één. Een oude boomstronk, gedragen door wat ooit was. Ruw, verweerd, maar stevig. Alsof hij allang wachtte. Daarachter water. Stil. Spiegelend. Alsof het niets van mij nodig heeft, en … Meer lezen over Waar ik ga zitten, wordt het stil

Er zijn momenten waarop woorden niet nodig zijn. Waarop iets in mij stil wordt, en de wereld dat lijkt te begrijpen. Vandaag zag ik twee bomen.De ene hing naar beneden, haar takken zwaar, bijna verdrietig. De andere stond ernaast, stiller, kaler ...maar stevig. Het leek alsof ze samen treurden. Niet luid. Niet dramatisch. Gewoon ... … Meer lezen over Samen in stilte