Vers van het hart

Vanmorgen werd ik wakker met regen op het raam van Luz. De donder rommelde in de verte en ergens voelde ik dat ik moest vertrekken. Niet omdat er iets fout was. Niet omdat ik weg wilde van iemand. Gewoon omdat ik terug even ruimte nodig had. Dus haalde ik koffie en reed ik naar de … Meer lezen over Amai mijn hartje

Vandaag had ik een afspraak bij Anneleen, beter bekend als Coconette. Voor mijn wenkbrauwen. En voor een gezichtsmassage. Een cadeautje voor mezelf na een paar heftige weken. Toen ik in haar gele busje stapte, voelde ik hoe moe ik eigenlijk was. Niet alleen van een warme nacht. Niet alleen van Gent. Maar van alles dat … Meer lezen over Gouden handen

Daarnet wandelde ik door Gent. Mijn stad. De stad waar ik geboren ben. Waar ik gewerkt heb. Waar een groot deel van mijn leven zich heeft afgespeeld. Op bijna elke straathoek zat iemand op de grond. Een slaapzak. Een kartonnen beker. Een blik dat soms omhoog keek en soms niet meer. Even verder zag ik … Meer lezen over Het had ook anders kunnen lopen

Vanmorgen ging ik douchen in het zwembad. Dat klinkt eenvoudiger dan het voelde. Ik stond voor de toegangspoortjes, scanners en een muur vol geschilderde krokodillen die van een wildwaterbaan leken te glijden. Kinderen zouden het waarschijnlijk fantastisch vinden. Ik keek ernaar en dacht: wat voelt dit vreemd. Niet omdat er iets mis was met het … Meer lezen over Geschilderde krokodillen

Gisterenavond lag ik zwetend in Luz. Gent was warm. Veel warmer dan aan zee. Ik had slecht geslapen. Of beter gezegd: ik wist al op voorhand dat ik slecht zou slapen. En ergens tussen het draaien, woelen, proberen frisse lucht vinden, besloot ik iets groots: vanaf morgen stop ik met koffie. Niet omdat ik koffie … Meer lezen over Overmorgen

In het begin sliep ik enkel in Luz. Meer niet. Ik kwam laat toe.Deuren dicht. Geen licht. Geen geluid. Alsof ik mezelf zo klein mogelijk probeerde te maken. Ik durfde amper aanwezig te zijn. Alsof iemand elk moment kon zeggen dat ik daar niet mocht staan. Alsof ik me moest verantwoorden voor het feit dat … Meer lezen over Ik mag hier zijn

Ik dacht lange tijd dat ik vooral aan het afbreken was. Een leven dat niet meer klopte. Patronen die me leeg trokken. Verwachtingen waar ik mezelf ergens onderweg in verloren was. En eerlijk? Soms voelde dat ook zo. Alsof ik vooral dingen achterliet. Maar de laatste dagen begon ik iets anders te voelen. Ik ben … Meer lezen over Niet minder, maar juister

Sommige dingen worden onderweg per ongeluk een thuis. Een veel te ruime hoodie. Zand in de zakken. Een geur die stilaan vermengt met zee, zonnecrème en kampvuurrook. Grappig hoe iets zo klein plots zachtheid kan dragen op moeilijke dagen. Misschien zijn dat de echte souvenirs van onderweg.

Sinds ik vertraag begin ik opnieuw kleine dingen op te merken. Wind die door Luz waait in de ochtend. Kikkers op de achtergrond. Een glimlach van iemand onderweg. Een busje dat voelt als vrijheid. Een steen met een klein hartje erin verborgen. Vroeger leefde ik vaak zo hard in mijn hoofd dat ik daar precies … Meer lezen over Kleine gewaarwordingen

De voorbije dagen zag ik meer single vrouwen onderweg. Allemaal met hun eigen busje. Hun eigen ritme. Hun eigen plek. En elke keer dacht ik: woooow. Niet omdat ik plots wil ontsnappen aan het leven. Maar omdat ik stilaan begin te voelen dat er misschien meer manieren bestaan om vrouw te zijn dan degene die … Meer lezen over Een ander soort thuis