Vers van het hart

Soms merk ik hoeveel ruimte er is wanneer ik gewoon even stil ga zitten. Niet om iets te doen. Niet om iets op te lossen. Gewoon zitten, kijken en ademen. Misschien begint eenvoud precies daar. De voorbije maanden dacht ik vaak dat ik mijn leven aan het vereenvoudigen was. Minder spullen. Minder plaats. Minder keuzes. … Meer lezen over Ruimte maken

Er zijn momenten waarop je beseft dat een thuis niet alleen gebouwd wordt met hout en schroeven. Maar ook met vertrouwen. De afgelopen dagen stond Luz op de oprit van een vriend in de Ardennen. Ik was er naartoe gereden met een bus vol plannen, maar ook met een hoofd vol zorgen en een hart … Meer lezen over Luz 2.0

Er zijn ochtenden waarop je niet wakker wordt met antwoorden, maar met ruimte. Deze ochtend zit ik aan een eenvoudig bureau in een tiny house, ergens in de Ardennen. Buiten staat Luz. Mijn thuis. Mijn basis. De reden waarom ik hier ben. De komende dagen bouwen we haar verder om. Een kastje, een aanpassing, een … Meer lezen over Bouwen aan thuis

Ik ben alleen. Net als zoveel andere avonden. En toch voelt deze avond anders. Niet omdat ik plots niet meer alleen kan zijn. Integendeel. Ik heb de afgelopen maanden net geleerd hoe fijn mijn eigen gezelschap kan zijn. Hoe rustgevend de stilte is. Hoe een avond in Luz als thuiskomen kan voelen. En toch … … Meer lezen over De stilte klinkt anders

Er zijn gevoelens waar je geen woorden voor hebt. Je probeert ze uit te leggen. Je denkt erover na. Je zoekt logica. Maar sommige dingen laten zich niet verklaren. Ze worden gewoon gevoeld. Misschien is dat wel wat er gebeurd wanneer je hart na lange tijd weer wakker wordt. Niet met vuurwerk. Niet met grote … Meer lezen over Mijn hart wist het al

Deze ochtend ontmoette ik Umberto. Hij komt uit Italië. Hij reist ook in zijn auto. Alleen een maatje kleiner dan Luz. We wisselden ideeën uit. Over bouwen. Over reizen. Over leven onderweg. En toen zei hij iets wat bleef hangen: Luz is mijn droom. Ik moest glimlachen. Want hoe vaak kijken we niet naar wat … Meer lezen over De kunst van genoeg

Het is acht uur in de ochtend. Ik zit buiten met mijn dagboek. Het enige wat ik hoor, zijn de vogels. En plots besef ik het. Ik begin hier echt van te genieten. Niet van één bijzondere dag. Niet van een perfecte reis. Maar van dit leven. Een leven waarin ik wakker word in Luz. … Meer lezen over Er is ruimte gekomen

Gisterenavond en deze ochtend stond ik opnieuw op de allereerste plek waar ik ooit met Luz verbleef. Ik stond er toen bijna een maand. Het was nog koud. Zo koud dat ik ‘s avonds rond zeven uur al in bed kroop. En ‘s ochtends schoot ik tegen zes uur snel in mijn kleren om te … Meer lezen over Dezelfde plek, andere ogen

Ik bewerk mijn foto’s eigenlijk bijna nooit. Geen filters. Geen kleuren die net iets warmer moeten. Geen lucht die blauwer mag. Geen mensen die ik wegwerk. Eigenlijk bewerk ik maar één ding. De horizon. Als die scheef staat, zet ik hem recht. En dan is het goed. Misschien is dat ook hoe ik steeds meer … Meer lezen over De horizon rechtzetten

Deze ochtend vertrok ik al om zes uur. Niet omdat ik haast had. Maar omdat het nog koel wasen ik de spits voor wou zijn. Rond zeven uur reed ik Gent binnen. Ik deed de was. Straks ga ik douchen. Morgen heb ik hier een afspraak. En toch merkte ik iets op. Als ik heel … Meer lezen over Tijdelijk