Vers van het hart

Mijn lunch vandaag: Een banaan.Een wortel.Een komkommer. Niet geschild.Niet gespoeld.Gewoon gegeten. Geen fornuis.Geen koelkast.Geen microgolf.Geen afwas. Gewoon eten. Ik zit op een stenen rand. De zon op mijn gezicht. Mijn sjaal als tafelkleed. Boten die zachtjes deinen voor mij. Het is bijna kinderlijk eenvoudig. En toch. Er is geen wat ga ik vanavond koken.Geen volle … Meer lezen over Vandaag smaakt een wortel

Niemand zei dat het licht zou zijn. Ze zeiden wel dat het moedig was. Dat het een avontuur was. Dat ik er zo lang naar uitgekeken had. Maar niemand zei: het is ook pittig. Niet dramatisch. Niet verkeerd. Gewoon: pittig. Slapen met vorst buiten. 's Avonds zoeken naar een plek. 's Ochtends op tijd vertrekken. … Meer lezen over Pittig

Ik zit aan het water. Met iets eenvoudigs te eten in mijn hand. En ik merk dat mijn wereld plotsheel klein is geworden. Waar ga ik naar toilet? Wat ga ik eten? Waar ga ik slapen? Meer is er eigenlijk niet. En vreemd genoeg voelt dat niet beperkt. Het voelt helder. De voorbije jaren was … Meer lezen over Basis

Er viel een streepje zon binnen in Luz.Net genoeg om mijn dons goud te kleuren. Ik gooide alles open. Ramen op een kier. Dons naar buiten. Kussens recht. En toen begon het klauteren. Over mijn eigen bed. Half draaiend. Met één knie op de zetel. Een arm die net te kort leek. Een hoofd dat … Meer lezen over Klauteren en een streepje zon

De regen tikt op het dak van Luz. Zacht. Ritmisch. Beschermend. Vandaag liep ik twintigduizend stappen. Met mijn leven in stukken in mijn armen. Mijn futon als laatste. Mijn rust als bagage. Het regende al toen ik vertrok. Ik was moe. Ik had niet geslapen. Mijn schouders deden pijn. Mijn hoofd voelde zwaar. En toch … Meer lezen over Eerste nacht

Het appartement was leeg. Mijn stappen galmden. En toch had ik nog een klein hongerke. Dus zat ik daar. Op de grond. Met mijn plastiek potje. In een ruimte die niet meer van mij was. Misschien was het geen honger. Misschien was het afronden. Nog één moment. Nog één hap. Nog één adem in deze … Meer lezen over Laatste honger

Er stond een kom voor mij. Warm.Kleurrijk.Levend. Groene broccoli die nog beet had. Tomaatjes die openbarstten. Microgroentjes die bijna nog groeiden. Onderaan iets zachts.Iets dat droeg. Ik merkte hoe mijn lichaam ontspandebij de eerste hap. De voorbije weken at ik uit gewoonte. Uit gezelligheid. Uit het hoort erbij. Koekjes bij verdriet.Taart bij zorg. Maar dit … Meer lezen over Brandstof

Vanavond at ik mijn laatste maaltijd hier. Geen groot afscheid. Geen symbolisch diner. Gewoon rijst met broccoli. De koelkast is uitgewassen. Het vuur proper gemaakt. De kastjes leeg. Ik at uit mijn coconut bowl. Dezelfde waarmee ik hier zovele eenvoudige maaltijden at. En alsof het zo moest zijn, barstte ze. Eerst mijn glas. Nu mijn … Meer lezen over Laatste maaltijd

Soms zie ik het bij een kind - die zorgeloze glimlach, dat niet nadenken, maar gewoon doen. Geen twijfel, geen filter, alleen leven in zijn puurste vorm. En dan voel ik iets bewegen in mij. Dat kind woont ook in mij, wachtend op een moment van vergeten, van lachen zonder reden, van gek doen zonder … Meer lezen over Een herinnering aan het kind in mij

Onderweg naar Luzwandelde ik langs dit veld. Geen zee.Geen bergen. Geen grootse bestemming. Alleen groen dat zich uitstrektetot waar mijn blik zachter werd. Een rij bomen die niets vroegen.Een lucht die wijd genoeg was om in te ademen. Ik beseftedat dit het is. Niet aankomen. Niet bewijzen. Niet uitleggen. Gewoon stappen. Gewoon kijken. Gewoon zijn. … Meer lezen over Tussenweg