Vers van het hart

Onderweg naar Luzwandelde ik langs dit veld. Geen zee.Geen bergen. Geen grootse bestemming. Alleen groen dat zich uitstrektetot waar mijn blik zachter werd. Een rij bomen die niets vroegen.Een lucht die wijd genoeg was om in te ademen. Ik beseftedat dit het is. Niet aankomen. Niet bewijzen. Niet uitleggen. Gewoon stappen. Gewoon kijken. Gewoon zijn. … Meer lezen over Tussenweg

Deze wandeling vroeg vertrouwen. Niet omdat het pad zo moeilijk was, maar omdat ik het niet volledigkon overzien. Een smal wegje.Modder onder mijn voeten.Geen zicht op wat er verderop kwam. En toch bleef ik stappen zetten. Zo voelt mijn leven nu ook. Ik zie niet waar ik uitkom. Ik heb geen plan dat alles dicht … Meer lezen over Vertrouwen zonder overzicht

Ik betrap mezelf er vaak op -hoe snel mijn hand naar mijn telefoon grijpt. Even iets opzoeken, even iets delen, even iets weten. Tot ik weer merk: er is geen wifi. En dus blijf ik zitten. In stilte, met mijn vragen, mijn nieuwsgierigheid, mijn ongeduld. Ik schrijf ze op een klein lijstje, voor morgen, in … Meer lezen over Offline leven

Soms denk ik dat eenvoud automatisch rust brengt. Maar eenvoud vraagt ook iets anders: vertragen, afbakenen, durven zeggen wat genoeg is. De voorbije dagen waren mooi. Luz achtergelaten bij mijn ouders voelde warm. De hulp van papa was fijn. Het samen zorgen,het samen doen - dat klopte. En toch... merkte ik 's nachts hoe mijn … Meer lezen over Vandaag is traag genoeg

Niet alles hoeft af te zijnom te beginnen. Sommige dingen willen gewoon gestart worden. Deze ochtend vond ik twee stukken hout. Niets spectaculairs, geen grote betekenis op zichzelf.Maar ik wist het meteen: dit hoort bij elkaar.Niet omdat het mooi is, maar omdat het klopt. Dit is het begin van een kunstwerk voor Luz. Geen eindpunt, … Meer lezen over De start van iets dat mag groeien

Ik heb het vaak geprobeerd. Stoppen met koffie. Omdat het beter zou zijn. Gezonder. Rustiger. Omdat het hoorde bij een idee van zuiver leven. Maar telkens bleef er iets ontbreken. Niet de cafeïne.Wel alles errond. De geur die zich traag opent.Het water dat wacht tot het juist warm is. Het gieten. Het geduld. Het moment … Meer lezen over Voedende koffie

Februari voelt niet als een maandom vooruit te rennen. Eerder als een maand om stil te staan en achterom te kijken -niet uit nostalgie, maar om bewust af te ronden. Ik ontdekte iets belangrijks: een huis én auto tegelijk dragen iste veel voor mij. Die zorg, dat dubbel vasthouden, trekt aan mijn energie. Ik weet … Meer lezen over Februari als afronding

Er is een groot verschil tussenlezen om te ontsnappen enlezen om te ontmoeten. Sommige boeken neem je vast omdat je even weg wil: uit je hoofd, uit je leven, uit de dag. Andere boeken komen nietom je mee te nemen, maar om naast je te gaan zitten. Dat gebeurde bij Onder nomaden in India. Ik … Meer lezen over Lezen als ontmoeten

Soms begint de dag niet met plannen, maar met adem. Met wakker zijn vóór de stad, vóór de haast, vóór de verwachtingen. Ik sliep weinig. Mijn hoofd was helder, mijn lichaam moe. Dus deed ik niets om het te forceren. Geen lijstjes. Geen tempo. Alleen een thee, stilte, en het besluit om te wandelen - … Meer lezen over Een trage start van de dag

Ik had gedacht dat het moment groter zou zijn. Luid misschien. Of overweldigend. Maar het was stil. Mijn hand aan het stuur. Een koffie in de buurt. En ineens wist mijn lichaam: dit is van mij. Niet als bezit, maar als bedding. Luz is geen auto meer.Ze is een plek waar ik kan ademen. Ik … Meer lezen over Vandaag nam ik plaats