Vers van het hart

Ik begin onderweg iets bijzonders te ontdekken. Dat alleen reizen niet noodzakelijk betekent dat je alles alleen moet dragen. Gisteren twijfelde ik nog waar ik zou slapen. Ik vond uiteindelijk een rustig plekje aan het water onder de bomen en besloot gewoon even te blijven staan. Even later kwam de opzichter langs. Ik dacht even: … Meer lezen over Gedragen

Ik ontdekte vandaag iets belangrijks. Vroeger voelde ik de bezorgdheid van anderen meteen fysiek. Alsof hun spanning automatisch ook de mijne werd. Vandaag merkte ik voor het eerst dat daar wat meer ruimte op zit. Niet omdat ik minder geef om mensen. Integendeel. Maar misschien omdat ik stilaan begin te voelen dat empathie niet hetzelfde … Meer lezen over Wat meer ruimte

Ik begin stilaan te geloven dat plekken zich soms gewoon tonen. Niet altijd vooraf gepland. Niet altijd geboekt weken op voorhand. Soms is het gewoon: een afslag nemen, een bordje volgen, ergens even stoppen voor een drankje en plots voelen: ah … misschien hier. Vandaag voelde ik wat spanning rond geen plek tijdens dit lange … Meer lezen over Misschien hier

Ik ben vertrokken uit Boszee. Ik parkeerde me ergens om te voelen waar ik nu eigenlijk heen wil. De voorbije weken voelde ik me gedragen door de bomen, de mensen, de zee, de gesprekken, de stilte en alles wat daartussen gebeurde. Nu is het gewoon terug ik en Luz onderweg. Dat voelt tegelijk vrij, spannend, … Meer lezen over Onderweg met startkabels

We bleven uiteindelijk toch nog een extra nachtje. Alsof Boszee nog niet helemaal klaar was met mij. Of ik nog niet helemaal met Boszee. Maar vandaag voel ik het wel. Mijn zenuwstelsel verlangt terug wat meer stilte, ruimte en beweging in mijn eentje. De voorbije dagen hebben hier veel in beweging gezet. Er vloeiden tranen, … Meer lezen over Zacht verder reizen

Laatste ochtend in Boszee. Luz onder de bomen. Billie ernaast. De voorbije dagen waren zacht, verwarrend, mooi, intens en menselijk tegelijk. Misschien een beetje zoals het leven zelf. Ik merk hoe moeilijk het soms is om dingen niet meteen te willen begrijpen of benoemen. Alsof alles altijd een duidelijke richting moet hebben. Maar misschien mag … Meer lezen over Zoals het is

Vier dagen niets geschreven. Niet omdat er niets was, maar misschien net omdat er veel was. Soms trekt het leven me even meer naar binnen. Naar stilte. Naar voelen. Naar rust. En vandaag stond ik hier gewoon weer af te wassen in Boszee, geraakt in gesprekken met mensen naast mij. Niet veel later vroeg hij … Meer lezen over Tussen de afwasbakken

Ik hou van de ochtenden waar de wereld nog slaapt. Wanneer de camping stil is. De regen zacht tegen Luz tikt. En niemand nog iets van me verwacht. Gewoon een muziekje. Een warme koffie. Dekens. En even nergens naartoe moeten. Ik voel me vandaag wat leeglopen. Alsof de zee, de wind en de zachtheid van … Meer lezen over 07:48

Gisteren redden vriendenonderweg een nestje puppy’s. Eentje houden ze zelf. Voor de anderen zoeken ze nog een gouden mandje. En toen stuurden ze foto’s door van Mokka. Dat kleine tongetje. Die ogen. Ik was eigenlijk meteen verkocht. Ik keek gisteren waarschijnlijk wel honderd keer terug naar haar foto. En heel even zag ik het helemaal … Meer lezen over Mokka

Het regent en waait hier ondertussen al drie dagen bijna onophoudelijk. In Luz kruipt de kou overal tussen. In mijn vingers. Mijn voeten. Mijn dekens. Soms vraag ik me af waarom ik vrijwillig in een klein busje aan zee zit terwijl de wind eraan trekt alsof het me wil meenemen. En toch … maakt de … Meer lezen over Natuurlijke habitat